آموزش کامل بورس و فارکس

هدف نهایی تحلیل فاندامنتال کمک به معامله گر برای شناسایی شرکت های فردی است که به عنوان یک تجارت خوب عمل می کنند، با این باور که قیمت سهام آنها در طول زمان افزایش می یابد. همانطور که گفته شد، عوامل زیادی خارج از عملکرد خاص یک شرکت وجود دارد که می تواند بر چشم انداز بنیادی آن تأثیر بگذارد.

عوامل اقتصادی

عبارت "یک جزر و مد بالا همه قایق ها را بلند می کند" اغلب برای توصیف تأثیری که یک بازار صعودی بر اکثر سهام دارد استفاده می شود. اکثر شرکت‌ها در زمان شکوفایی اقتصاد نسبت به زمانی که اقتصاد در حال انقباض است، به احتمال بسیار بیشتری شاهد رشد در تجارت خود هستند.

وقتی شرکت‌ها و عموم مردم اقتصاد را قوی می‌دانند، راحت‌تر پول خرج می‌کنند. این هزینه به نوبه خود تقاضای بیشتری برای محصولات و خدمات جدید و موجود ایجاد می کند. شرکت ها با افزایش تولید به منظور پاسخگویی به تقاضای افزایش یافته، با این امر سازگار خواهند شد. این ممکن است شامل استخدام کارگران بیشتر و/یا تولید موجودی بیشتر باشد که به نوبه خود می تواند چرخه رشد را طولانی تر کند. به طور کلی، برای یک شرکت معمولی، زمانی که مخارج مصرف‌کننده و کسب‌وکار قوی باشد، رشد فروش خود بسیار آسان‌تر از زمانی است که ضعیف باشد.
بیشتر بدانید:

چگونه سرمایه گذاری در بازار فارکس را شروع کنیم؟

از سوی دیگر، هنگامی که در مورد جهت گیری آینده اقتصاد تردید وجود دارد، مشاغل و افراد برای خرج کردن پول تردید بیشتری خواهند داشت و ترجیح می دهند تا زمانی که تصویر روشن تری ظاهر شود، "ایمن بازی کنند". این می تواند منجر به بیکاری بیشتر و تولید کمتر شود. شرکت‌ها اغلب متوجه می‌شوند که نیازهای تولید خود را بیش از حد برآورد کرده‌اند و متوجه می‌شوند که باید با کاهش شدید اقتصاد، تولید خود را به شدت کاهش دهند. این امر بیشتر به عنوان ترمزی بر رشد کلی اقتصادی عمل می کند.

بنابراین برخی از عوامل اقتصادی که معامله گران می توانند تماشا کنند چیست؟ بیایید تعدادی از عوامل کلیدی را در نظر بگیریم.

روند نرخ بهره

به طور معمول، نرخ های بهره پایین و/یا کاهشی به طور کلی روند مثبتی برای کسب و کار در نظر گرفته می شود. نرخ‌های بهره پایین‌تر به شرکت‌ها این امکان را می‌دهد که پول قرض کنند تا تجارت خود را ارزان‌تر گسترش دهند و/یا بدهی‌های موجود خود را با نرخ‌های پایین‌تر تامین مالی کنند، که به این معنی است که آنها پرداخت‌های بهره کمتر و پول بیشتری برای خرج کردن در عملیات شرکت دارند.

نرخ‌های بهره بالا و/یا به‌شدت افزایش معمولاً منجر به استقراض کمتر توسط کسب‌وکارها می‌شود که منجر به گسترش کمتر عملیات می‌شود. به همین ترتیب، هر کسب‌وکاری که به توانایی مشتری برای قرض گرفتن پول برای پیشبرد فروش متکی باشد (مثلاً خودروها و املاک و مستغلات) می‌تواند تحت تأثیر مثبت یا منفی تغییرات نرخ بهره قرار گیرد.

روندهای تورمی

«تورم» به تمایل به افزایش قیمت کالاها و خدمات در طول زمان اشاره دارد. اندکی تورم رایج است و قابل انتظار است. در واقع، سطح پایین تورم می تواند برای اقتصاد مفید باشد. کاهش قابل پیش‌بینی در قدرت خرید، کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان را تشویق می‌کند تا به جای صرفه‌جویی در حال حاضر پول خرج کنند، همانطور که نرخ بهره پایین‌تر نیز انجام می‌شود. دو خطر در اینجا تورم بالا و/یا به شدت در حال افزایش و نقطه مقابل تورم است که از آن به عنوان "رکود" یاد می شود.

درباره دوره اقتصاد کلان بیشتر بدانید!

افزایش شدید و/یا تورم بالا منجر به افزایش شدید قیمت کالاها و خدمات می شود. در حالی که ممکن است با افزایش دستمزدها تا حدودی این امر در طول زمان کاهش یابد، چنین افزایش دستمزدها باعث تاخیر در افزایش قیمت می شود. در نتیجه، در طول دوره افزایش تورم، مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها خریدهای خود را کاهش می‌دهند، زیرا آنها به سادگی پول کافی برای خرید هر چیزی که می‌توانند در زمان پایین‌تر بودن قیمت‌ها ندارند، ندارند. به طور خلاصه، تورم قدرت خرید را کاهش می دهد. در نتیجه نرخ تورم بسیار بالا می تواند بر رشد اقتصادی تأثیر منفی بگذارد

اگر تورم برای مدت طولانی ادامه داشته باشد، در نهایت می‌تواند تأثیر اقتصادی منفی‌تری نسبت به تورم بالا داشته باشد. این امر برای بسیاری از افرادی که به طور غریزی آرزوی قیمت‌های پایین‌تر را دارند که به طور مؤثر به آنها امکان می‌دهد کالاها و خدمات بیشتری را با همان مقدار پول خریداری کنند، غیرقابل تصور است. اما کاهش تورم، اگر کنترل نشود، می تواند منجر به یک مارپیچ اقتصادی نزولی شود. این اساساً همان چیزی است که در اواخر دهه 1920 و در بسیاری از دهه 1930 رخ داد، زمانی که ایالات متحده و بسیاری از کشورهای صنعتی رکود بزرگ را تجربه کردند.

با پیشرفت تورم، شرکت ها کمتر و کمتر برای محصولات خود دریافت می کنند و به نوبه خود شروع به تولید کمتر می کنند. این کاهش تولید می تواند باعث شود شرکت ها نیروی کار خود را کاهش دهند، به این معنی که افراد کمتری برای خرید محصولات و خدمات درآمد دارند. این می‌تواند منجر به دور دیگری از کاهش تولید شود تا زمانی که این فرآیند به یک پیش‌گویی خود تحقق‌بخش تبدیل شود، زیرا اقتصاد اساساً منفجر می‌شود.

تولید ناخالص داخلی و رشد اقتصادی گسترده

تولید ناخالص داخلی مخفف «تولید ناخالص داخلی» است و نشان دهنده ارزش کل کالاهای تولید شده و خدمات ارائه شده در یک کشور در طول یک سال است. در ایالات متحده، GDP به صورت فصلی توسط وزارت بازرگانی ایالات متحده گزارش می شود. برآوردها برای سه ماهه قبل ممکن است در اوایل سه ماهه بعدی گزارش شود. با این حال، معمولاً سه ماه تاخیر در گزارش داده های نهایی وجود دارد. به عبارت دیگر، تولید ناخالص داخلی رسمی برای سه ماهه چهارم یک سال معین معمولاً در اواخر مارس سال بعد منتشر می شود.

در حالی که یک عدد تولید ناخالص داخلی خام گزارش شده است - که نشان دهنده ارزش دلاری همه کالاها و خدمات ایالات متحده است - عدد مهمتر نرخ تغییر سالانه است. در حالی که از نظر تئوری ممکن است اقتصاد "بیش از حد گرم" شود و رشد را در سطحی ناپایدار تجربه کند، در نتیجه زمینه را برای انقباض اقتصادی بعدی فراهم می کند، در بیشتر موارد، هر چه نرخ تغییر سالانه بالاتر باشد، بهتر است. درصد تغییر در تولید ناخالص داخلی می تواند به طور گسترده ای از سه ماهه به سه ماهه نوسان داشته باشد. برای سرمایه گذاران سهام، تغییر مثبت در محدوده 2 تا 4 درصد معمولاً ایده آل در نظر گرفته می شود، زیرا نشان دهنده رشد معنی دار بدون ناپایداری است.

نکته اصلی این است که رشد پایدار و پایدار در تولید ناخالص داخلی، یک محیط مساعد برای کسب‌وکارها را نشان می‌دهد، در حالی که یک روند منفی و/یا کاهشی در تولید ناخالص داخلی می‌تواند نشان‌دهنده یک محیط نامطلوب باشد.

درآمد شرکت های ایالات متحده (واقعی و پیش بینی شده)

مجموع سود شرکت های ایالات متحده را می توان ردیابی کرد و تصویر واضحی از رونق کلی کسب و کار ارائه می دهد. یکی از مشکلات بالقوه سود اعلام شده این است که داده ها پس از این واقعیت منتشر می شوند و تمایل به تاخیر در حرکت در بازار سهام دارند، زیرا بازار سهام تمایل دارد روندهای سود آتی را کاهش دهد. بنابراین تا زمانی که سود واقعی گزارش شده به اوج یا دره برسد، این احتمال وجود دارد که بازار سهام قبلاً به سمت پیش بینی حرکت قابل توجه بعدی در سود حرکت کرده باشد. در نتیجه، بسیاری از معامله گران به روندهای پیش بینی شده برای درآمدهای آتی توجه زیادی دارند.

بسیاری از شرکت‌های کارگزاری و خدمات رتبه‌بندی، پیش‌بینی سود را برای صنایع شرکت‌های جداگانه و همچنین کل بازار سهام ارائه می‌دهند. نقطه ضعف تجزیه و تحلیل این داده ها این است که پیش بینی های سود تحلیلگران گاهی اوقات نادرست است. بنابراین، ممکن است زمان‌هایی وجود داشته باشد که اکثر تحلیل‌گران رشد درآمد قوی را در سال آینده یا سه ماهه آینده پیش‌بینی کنند، اما رشد پیش‌بینی‌شده به نتیجه نرسد. با این حال، تحلیلگران بنیادی ترجیح می‌دهند ببینند که پیش‌بینی‌های سود به عنوان یک نشانه مثبت بالقوه برای حرکت رو به جلوی بازار سهام، مطلوب است.

خلاصه

تجزیه و تحلیل عوامل کلان اقتصادی به تنهایی به معامله گر نمی گوید که چه چیزی بخرد یا بفروشد یا چه زمانی بخرد یا بفروشد. با این حال، حتی یک تحلیل گذرا از روندهای کلان اقتصادی که بر محیط کسب و کار تأثیر می گذارد، می تواند به معامله گر کمک کند تا ارزیابی کند که آیا محیط فعلی دوستانه است یا غیر دوستانه.

برای آشنایی بیشتر با عوامل کلان اقتصادی تحلیل بنیادی کلیک کنید:

https://www.cnbc.com/advertorial/2018/06/11/macro-economic-factors-of-fundamental-analysis.html

یادگیری در مورد ارز مبادله‌ای می‌تواند فوق‌العاده طاقت‌فرسا باشد، اما درست مانند هر چیز دیگری، می‌توان آن را نیز به راحتی تحقیق، آموزش و یادگیری کرد. اکنون که این نکات را پیدا کرده اید، امیدواریم که بتوانید در مورد معاملات کمی آگاه تر باشید تا بتوانید روش های خود را اصلاح کنید و به یک معامله گر ارز عالی تبدیل شوید.

یک نکته مهم هنگام معامله در فارکس این است که اطمینان حاصل کنید که ابتدا یک برنامه تنظیم کرده اید. این مهم است زیرا شما باید کاملاً از بازاری که با آن کار می کنید و همچنین نگرانی های خود آگاه باشید. اگر خطرات موجود قبل از معامله را درک نکنید، با شکست مواجه خواهید شد. شما باید اهداف خود را با وضعیت بازار مقایسه کنید و از آنجا کار کنید.
مطلب قبلی:

تعریف ساختار سرمایه، انواع، اهمیت و مثالها

اعتماد به نفس در هر معامله ای که با فارکس انجام می دهید مهم است، بنابراین هرگز اجازه ندهید شک و تردید وارد شود و تجارت شما را خراب کند. ثانیاً حدس زدن خود باعث می‌شود که تصمیمات بد خیلی بیشتری بگیرید تا تصمیم‌های خوب. این دقیقاً نحوه عملکرد معاملات است. هنگامی که شروع به شک به توانایی خود کردید، ناگزیر تمام حرکات اشتباه را انجام خواهید داد و با نرخ هشدار دهنده ای پول را از دست خواهید داد.

معامله گران محتاط فارکس هرگز از عمق خود خارج نمی شوند. برای به دست آوردن حداکثر سود از معاملات فارکس، مهم است که معاملات خود را به معاملاتی که کاملاً درک می کنید محدود کنید. پیروی از نکات غیرقابل درک یا توصیه های مرموز یک دستور العمل مطمئن برای گیر افتادن در آب های غیر دوستانه است. معامله‌گری که معاملاتی را اجرا می‌کند که نمی‌فهمد، می‌خواهد از آنها سوء استفاده کند.

برای موفقیت در معاملات فارکس، باید بدانید که معامله به احتمال و همچنین تحلیل ریسک بستگی دارد. هیچ روش یا سبک خاصی در یک دوره زمانی طولانی سود ایجاد نمی کند. در عوض، تخصیص ریسک خود را با توجه به درک خود از احتمالات و همچنین مدیریت ریسک مدیریت کنید.

اگر قصد شرکت در معاملات فارکس را دارید، یک نکته عالی این است که اجازه دهید سودتان بالا برود، اما زمانی که ضرر کردید، فوراً خارج شوید. با این حال، شما نمی خواهید زمانی که اجازه می دهید سود خود را بالا ببرید، بیش از حد حریص شوید. زمانی که به سود خوبی رسیدید، باید بخشی از پول را برای استفاده در معامله بعدی در نظر بگیرید.

بهترین راه برای یادگیری فارکس تمرین کردن است، بنابراین کارگزاری را انتخاب کنید که یک حساب "تمرینی" ارائه می دهد. این حساب‌ها به شما امکان می‌دهند بدون ریسک کردن پول خود در بازار بازی کنید و می‌توانند هنگام شروع کار، شما را از ضررهای بزرگ ناشی از اشتباهات مبتدی نجات دهند. حساب‌های تمرینی به شما فرصتی می‌دهند تا مفروضات خود را در مورد معاملات فارکس تجزیه و تحلیل کنید.

همیشه ریسک خود را مدیریت کنید. بازار فارکس دشوار است و می تواند شما را با ضربان قلب به چالش بکشد. مقادیر توقف ضرر را تنظیم کنید تا از گم شدن پیراهن خود در رکود جلوگیری کنید. اگر سود می کنید، سود را از بازار بیرون بکشید و سرمایه گذاری اولیه خود را رها کنید.

همیشه هنگام استفاده از حاشیه مراقب باشید. می تواند به معنای تفاوت بین سود و زیان باشد. با استفاده موثر از حاشیه سود خود را افزایش دهید. استفاده بی دقتی از مارجین می تواند شما را بیش از آنچه که سود شما بوده از دست بدهد. شما باید استفاده از حاشیه را به شرایطی محدود کنید که موقعیت شما ثابت است و ریسک شما حداقل است.

گاهی اوقات بهتر است ضررهای خود را بپذیرید. فقط منتظر چرخش معامله نباشید و امیدوار باشید که پول بیشتری بیاید. به احتمال زیاد این اتفاق نخواهد افتاد، و در نهایت ضرر بیشتری نسبت به زمانی که سرمایه شما شروع به کاهش کرد، از دست خواهید داد.

یک نکته عالی تجارت فارکس این است که اگر مبتدی هستید، از یک حساب آزمایشی استفاده کنید. استفاده از یک حساب آزمایشی می تواند عالی باشد زیرا به شما امکان می دهد آب را آزمایش کنید و می توانید کمی با بازار آشنا شوید. همچنین لازم نیست پول واقعی خود را به خطر بیندازید.

معامله گران جدید فارکس که تازه شروع به کار کرده اند باید به خاطر داشته باشند که نمی توانید همه چیز را در یک روز یاد بگیرید. به همین دلیل است که برای یادگیری یک موضوع خاص به سالها و سالها تحصیل نیاز دارید. همین امر در مورد فارکس نیز صادق است. بیش از حد معامله نکنید و خودتان را در تلاش برای یادگیری نحوه معامله کردن زیاد کنید. همانطور که می روید، مقداری را وارد کنید.

اگر می خواهید در مورد نرخ ارز بیشتر بدانید، می توانید یک دوره دانشگاهی در مورد آن بگذرانید. شما نیازی به دریافت مدرک کامل ندارید: می توانید در اکثر دانشگاه ها یا کالج ها به عنوان دانشجوی بدون مدرک ثبت نام کنید و دوره های تجاری را انتخاب کنید که مهارت های تجارت فارکس شما را بهبود می بخشد.

هنگامی که تجارت فارکس بر شما سخت می‌شود، در برابر وسوسه ایجاد تغییرات در توقف‌ها مقاومت کنید تا بتوانید تلاش کنید و ضرر خود را جبران کنید. معاملات بد، معاملات بد هستند. تنها کاری که آنها می توانند انجام دهند در حالی که شما با استاپ ها کمانچه می کنید، بدتر شدن است. با بهتر کردن معامله بعدی خود، معاملات بد را جبران کنید.

نکته ای که نمی توان به اندازه کافی در مورد معاملات فارکس تاکید کرد، اهمیت صبر است. تجارت فارکس کوتاه مدت نیست و بازار ثروتمندی سریع پیدا می کند. برای حفظ موفقیت طولانی مدت، صبر زیادی از همه معامله گران لازم است. به استراتژی های خود پایبند باشید و در نهایت از مزایای آن بهره مند خواهید شد.

معاملات شکست زمانی اتفاق می افتد که یک جهش ناگهانی حرکت قیمت به بالا یا پایین پس از یک زمان تثبیت وجود داشته باشد. در بسیاری از موارد با شکست دیوار روند یا زمان روند پس از زمانی که قیمت به صورت افقی حرکت می کند، همراه است. قیمت آنها در جهت شکست بالا می رود و اینجاست که شما سود می کنید.

یک استراتژی معاملاتی ساده و مستحکم بر اساس بازار و عقل سلیم داشته باشید. طرح‌های معاملاتی بسیار پیچیده و درک آن‌ها با استفاده از فرمول‌های پیچیده حتی می‌تواند شما را گیج کند، زمانی که با تغییر بازار نیاز به تصمیم‌گیری سریع دارید. آن را ساده نگه دارید و تجربه تجارت شما از نظر مالی سودمند خواهد بود.

آنقدر که فکر می کردید بد نیست، درست است؟ مانند هر موضوع دیگری، دنیای تجارت ارز بسیار بزرگ است و اطلاعات زیادی در مورد آن در دسترس است. گاهی اوقات، شما فقط به کمک کمی نیاز دارید که از کجا شروع کنید. با هر شانسی، باید از نکات بالا آن را دریافت کرده باشید.

برای اینکه بدانید چگونه در فارکس سرمایه گذاری کنیم کلیک کنید:

https://investorjunkie.com/investing/how-to-invest-in-forex/

ساختار سرمایه چیست؟

ساختار سرمایه ترکیب خاصی از بدهی و حقوق صاحبان سهام است که توسط یک شرکت برای تامین مالی عملیات کلی و رشد آن استفاده می شود.

سرمایه از سهام مالکیت در یک شرکت و ادعای جریانات نقدی آتی و سود آن ناشی می شود. بدهی به شکل انتشار اوراق قرضه یا وام است، در حالی که حقوق صاحبان سهام ممکن است به شکل سهام عادی، سهام ممتاز یا سود انباشته باشد. بدهی های کوتاه مدت نیز بخشی از ساختار سرمایه در نظر گرفته می شود.
نکته های کلیدی

ساختار سرمایه نحوه تأمین مالی یک شرکت برای عملیات کلی و رشد خود است.
بدهی شامل پول قرض شده ای است که معمولاً با هزینه بهره به وام دهنده باز می گردد.
حقوق صاحبان سهام شامل حقوق مالکیت در شرکت است، بدون نیاز به بازپرداخت سرمایه.
نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (D/E) در تعیین ریسک پذیری شیوه های استقراض یک شرکت مفید است.

بیشتر بدانید:

مدل جریان دایره ای

دینامیک بدهی و حقوق صاحبان سهام

هر دو بدهی و حقوق صاحبان سهام را می توان در ترازنامه یافت. دارایی های شرکت که در ترازنامه نیز ذکر شده است، با بدهی یا حقوق صاحبان سهام خریداری می شود. ساختار سرمایه می تواند ترکیبی از بدهی بلندمدت، بدهی کوتاه مدت، سهام عادی و سهام ممتاز شرکت باشد. نسبت بدهی کوتاه مدت یک شرکت در مقابل بدهی بلندمدت هنگام تجزیه و تحلیل ساختار سرمایه آن در نظر گرفته می شود.

هنگامی که تحلیلگران به ساختار سرمایه اشاره می کنند، به احتمال زیاد به نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (D/E) یک شرکت اشاره می کنند، که بینشی در مورد ریسک پذیری رویه های استقراض یک شرکت ارائه می دهد. معمولاً شرکتی که به شدت از طریق بدهی تأمین مالی می شود، ساختار سرمایه تهاجمی تری دارد و بنابراین ریسک بیشتری برای سرمایه گذاران ایجاد می کند. با این حال، این ریسک ممکن است منبع اصلی رشد شرکت باشد.

بدهی یکی از دو راه اصلی است که یک شرکت می تواند در بازار سرمایه پول جمع کند. شرکت ها به دلیل مزایای مالیاتی از بدهی سود می برند. پرداخت های بهره ای که در نتیجه وجوه استقراضی انجام می شود ممکن است مشمول کسر مالیات باشد. بدهی همچنین به یک شرکت یا کسب و کار اجازه می دهد تا بر خلاف سهام، مالکیت خود را حفظ کند. علاوه بر این، در زمان نرخ بهره پایین، بدهی فراوان است و دسترسی به آن آسان است.

سهام به سرمایه گذاران خارجی اجازه می دهد تا مالکیت جزئی شرکت را در دست بگیرند. سهام گرانتر از بدهی است، به خصوص زمانی که نرخ بهره پایین است. با این حال، برخلاف بدهی، حقوق صاحبان سهام نیازی به بازپرداخت ندارد. این برای شرکت در صورت کاهش سود است. از سوی دیگر، حقوق صاحبان سهام بیانگر ادعای مالک نسبت به درآمدهای آتی شرکت است.
ساختار سرمایه بهینه

شرکت‌هایی که برای تامین مالی دارایی‌های خود و سرمایه‌گذاری فعالیت‌های عملیاتی خود بیشتر از بدهی استفاده می‌کنند، دارای نسبت اهرمی بالا و ساختار سرمایه تهاجمی هستند. شرکتی که برای دارایی ها با حقوق صاحبان سهام بیشتر از بدهی پرداخت می کند، نسبت اهرمی پایین و ساختار سرمایه محافظه کارانه ای دارد. با این حال، یک نسبت اهرمی بالا و یک ساختار سرمایه تهاجمی نیز می‌تواند منجر به نرخ‌های رشد بالاتر شود، در حالی که ساختار سرمایه محافظه‌کارانه می‌تواند منجر به نرخ‌های رشد پایین‌تر شود.

تحلیلگران از نسبت D/E برای مقایسه ساختار سرمایه استفاده می کنند. با تقسیم کل بدهی ها بر کل حقوق صاحبان سهام محاسبه می شود. شرکت‌های باهوش یاد گرفته‌اند که هم بدهی و هم سهام را در استراتژی‌های شرکت خود بگنجانند. با این حال، گاهی اوقات، شرکت ها ممکن است به شدت به منابع مالی خارجی و به ویژه بدهی ها متکی باشند. سرمایه‌گذاران می‌توانند ساختار سرمایه یک شرکت را با ردیابی نسبت D/E و مقایسه آن با همتایان صنعت شرکت نظارت کنند.

هدف مدیریت شرکت یافتن ترکیبی ایده آل از بدهی و حقوق صاحبان سهام است که به عنوان ساختار سرمایه بهینه نیز از آن یاد می شود، برای تامین مالی عملیات.
چرا شرکت های مختلف ساختار سرمایه متفاوتی دارند؟

شرکت‌ها در صنایع مختلف از ساختار سرمایه مناسب‌تر با نوع کسب‌وکار خود استفاده می‌کنند. صنایع سرمایه بر مانند خودروسازی ممکن است از بدهی بیشتری استفاده کنند، در حالی که شرکت های کار بر یا خدمات محور مانند شرکت های نرم افزاری ممکن است سهام را در اولویت قرار دهند.

برای آشنایی با بازار فارکس این مطلب را بخوانید!

مدیران چگونه در مورد ساختار سرمایه تصمیم می گیرند؟

با فرض اینکه یک شرکت به سرمایه (به عنوان مثال سرمایه گذاران و وام دهندگان) دسترسی دارد، آنها می خواهند هزینه سرمایه خود را به حداقل برسانند. این را می توان با استفاده از محاسبه میانگین موزون هزینه سرمایه (WACC) انجام داد. برای محاسبه WACC، مدیر یا تحلیلگر هزینه هر جزء سرمایه را در وزن متناسب آن ضرب می کند.
چگونه تحلیلگران و سرمایه گذاران از ساختار سرمایه استفاده می کنند؟

یک شرکت با بدهی بیش از حد می تواند به عنوان یک ریسک اعتباری در نظر گرفته شود. با این حال، ارزش سهام بیش از حد می تواند به این معنی باشد که شرکت از فرصت های رشد خود استفاده ناکافی می کند یا برای هزینه سرمایه خود هزینه زیادی می پردازد (زیرا ارزش سهام گران تر از بدهی است). متأسفانه، هیچ نسبت جادویی بدهی به حقوق صاحبان سهام وجود ندارد تا بتوان از آن به عنوان راهنمایی برای دستیابی به ساختار سرمایه بهینه در دنیای واقعی استفاده کرد. آنچه ترکیب سالم بدهی و حقوق صاحبان سهام را تعریف می کند بسته به صنعتی که شرکت در آن فعالیت می کند، مرحله توسعه آن متفاوت است و می تواند در طول زمان به دلیل تغییرات خارجی در نرخ بهره و محیط نظارتی متفاوت باشد.
تحلیلگران و سرمایه گذاران از چه اقداماتی برای ارزیابی ساختار سرمایه استفاده می کنند؟

علاوه بر میانگین موزون هزینه سرمایه (WACC)، چندین معیار می تواند برای برآورد تناسب ساختار سرمایه یک شرکت استفاده شود. نسبت های اهرمی گروهی از معیارهای مورد استفاده هستند، مانند نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (D/E) یا نسبت بدهی.
نتیجه

ساختار سرمایه ترکیب خاصی از بدهی و حقوق صاحبان سهام است که یک شرکت برای تامین مالی عملیات و رشد خود استفاده می کند. بدهی شامل پول قرض شده است که باید اغلب با بهره بازپرداخت شود، در حالی که سهام نشان دهنده سهام مالکیت در شرکت است. نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (D/E) معیاری است که معمولاً از ساختار سرمایه یک شرکت استفاده می شود و می تواند بینشی در مورد سطح ریسک آن ارائه دهد. شرکتی که نسبت بدهی بالایی در ساختار سرمایه خود دارد ممکن است برای سرمایه گذاران ریسک پذیرتر تلقی شود، اما ممکن است پتانسیل بیشتری برای رشد نیز داشته باشد.

برای آشنایی بیشتر با تعریف ساختار سرمایه، انواع، اهمیت و مثالها کلیک کنید:

https://www.masterclass.com/articles/capital-structure

مدل جریان دایره ای چیست؟

مدل جریان دایره ای نشان می دهد که چگونه پول در جامعه حرکت می کند. پول از تولیدکنندگان به کارگران به عنوان دستمزد جریان می یابد و به عنوان پرداخت برای محصولات به تولیدکنندگان باز می گردد. به طور خلاصه، اقتصاد یک جریان دایره ای بی پایان پول است.

این شکل اصلی مدل است، اما جریان های واقعی پول پیچیده تر هستند. اقتصاددانان عوامل بیشتری را برای ترسیم بهتر اقتصادهای پیچیده مدرن اضافه کرده اند. این عوامل اجزای تولید ناخالص داخلی (GDP) یا درآمد ملی یک کشور هستند. به همین دلیل از این مدل به عنوان مدل جریان دایره ای درآمد نیز یاد می شود.
نکته های کلیدی

مدل جریان دایره ای نشان می دهد که چگونه پول از تولیدکنندگان به خانوارها و دوباره در یک حلقه بی پایان حرکت می کند.
در یک اقتصاد، پول از تولیدکنندگان به کارگران به عنوان دستمزد و سپس از کارگران به تولیدکنندگان باز می گردد، زیرا کارگران پول را برای محصولات و خدمات خرج می کنند.
این مدل‌ها را می‌توان پیچیده‌تر کرد تا شامل اضافاتی به عرضه پول، مانند صادرات، و نشت‌های ناشی از عرضه پول، مانند واردات شود.
وقتی همه این عوامل جمع شوند، نتیجه تولید ناخالص داخلی (GDP) یا درآمد ملی یک کشور است.
تحلیل مدل جریان دایره ای و تأثیر فعلی آن بر تولید ناخالص داخلی می تواند به دولت ها و بانک های مرکزی کمک کند تا سیاست های پولی و مالی را برای بهبود اقتصاد تنظیم کنند.

بیشتر بدانید:

قانون تطبیق بودجه همه جانبه (COBRA)

درک مدل جریان دایره ای

هدف اصلی مدل جریان دایره ای درک چگونگی حرکت پول در یک اقتصاد است. اقتصاد را به دو بازیگر اصلی تقسیم می‌کند: خانوارها و شرکت‌ها. بازارهایی را که این شرکت کنندگان به عنوان بازار کالاها و خدمات و بازارهای عوامل تولید در آنها فعالیت می کنند، از هم جدا می کند.

مدل جریان دایره ای با بخش خانوار که درگیر مخارج مصرف (C) و بخش تجاری که کالاها را تولید می کند شروع می شود.

دو بخش دیگر نیز در جریان گردشی درآمد قرار دارند: بخش دولتی و بخش تجارت خارجی. دولت از طریق هزینه های دولت (G) در برنامه هایی مانند تامین اجتماعی و خدمات پارک ملی، پول را به دایره تزریق می کند. پول همچنین از طریق صادرات (X) به دایره سرازیر می شود که از خریداران خارجی پول نقد می آورد.

علاوه بر این، مشاغلی که پول (I) را برای خرید سهام سرمایه سرمایه گذاری می کنند به جریان پول به اقتصاد کمک می کنند.
خروج نقدینگی

همانطور که پول به اقتصاد تزریق می شود، پول نیز از طرق مختلف خارج می شود یا به بیرون درز می کند. مالیات (T) تحمیل شده توسط دولت جریان درآمد را کاهش می دهد. پول پرداختی به شرکت های خارجی برای واردات (M) نیز نشت است. پس انداز (S) توسط مشاغلی که در غیر این صورت مورد استفاده قرار می گرفتند، کاهش جریان دایره ای درآمد یک اقتصاد است.

یک دولت درآمد ناخالص ملی خود را با ردیابی همه این تزریقات به جریان دایره ای درآمد و برداشت از آن محاسبه می کند.
جمع کردن فاکتورها

گفته می شود که جریان دایره ای درآمد برای یک ملت زمانی متعادل می شود که برداشت برابر با تزریق باشد. به این معنا که:

سطح تزریق ها مجموع هزینه های دولت (G)، صادرات (X) و سرمایه گذاری ها (I) است.
سطح نشت یا برداشت مجموع مالیات (T)، واردات (M) و پس انداز (S) است.

وقتی G + X + I بیشتر از T + M + S باشد، سطح درآمد ملی (GDP) افزایش می یابد. وقتی کل نشتی بیشتر از کل تزریق شده به جریان دایره ای باشد، درآمد ملی کاهش می یابد.
محاسبه تولید ناخالص داخلی (GDP)

تولید ناخالص داخلی به صورت مخارج مصرف کننده به اضافه مخارج دولت به اضافه سرمایه گذاری تجاری به اضافه مجموع صادرات منهای واردات محاسبه می شود. به صورت GDP = C + G + I + (X – M) نشان داده می شود.

اگر کسب‌وکارها تصمیم به تولید کمتر داشته باشند، منجر به کاهش هزینه‌های خانوار و کاهش تولید ناخالص داخلی می‌شود. یا اگر خانوارها تصمیم بگیرند کمتر خرج کنند، منجر به کاهش تولید کسب و کار می شود و همچنین باعث کاهش تولید ناخالص داخلی می شود.

تولید ناخالص داخلی اغلب شاخصی از سلامت مالی یک اقتصاد است. یک تعریف رایج، هرچند نه رسمی، از رکود، دو فصل متوالی کاهش تولید ناخالص داخلی است. زمانی که این اتفاق می افتد، دولت ها و بانک های مرکزی سیاست های مالی و پولی را برای تقویت رشد تنظیم می کنند.

به عنوان مثال، اقتصاد کینزی معتقد است که هزینه‌ها منجر به رشد اقتصادی می‌شود، بنابراین یک بانک مرکزی ممکن است نرخ بهره را کاهش دهد و پول را ارزان‌تر کند، به طوری که افراد کالاهای بیشتری مانند خانه و اتومبیل خریداری کنند و هزینه‌های کلی را افزایش دهند. با افزایش هزینه های مصرف کننده، شرکت ها تولید را افزایش داده و کارگران بیشتری را برای پاسخگویی به افزایش تقاضا استخدام می کنند. افزایش افراد شاغل به معنای دستمزد بیشتر و در نتیجه هزینه‌های بیشتر مردم در اقتصاد است که تولیدکنندگان را به سمت افزایش دوباره تولید سوق می‌دهد و این چرخه را ادامه می‌دهد.

برای آشنایی بیشتر با مدل جریان دایره ای کلیک کنید:

https://corporatefinanceinstitute.com/resources/economics/circular-flow-model/

قانون تطبیق بودجه همه جانبه (COBRA) چیست؟

قانون تطبیق بودجه همه جانبه (COBRA) یک قانون مهم فدرال است که در سال 1985 تصویب شد، که ادامه پوشش بیمه درمانی گروهی را برای برخی از کارکنان و خانواده های آنها پس از از دست دادن شغل یا سایر رویدادهای واجد شرایط فراهم می کند.
نکته های کلیدی

قانون تطبیق بودجه همه جانبه (COBRA) به بسیاری از کارکنان اجازه می دهد تا پس از از دست دادن شغل خود برای مدتی در برنامه های بهداشتی گروهی کارفرمایان خود باقی بمانند.
کارفرمایان بخش خصوصی با بیش از 20 کارمند به طور کلی باید گزینه ای را برای پوشش COBRA ارائه دهند.
کارکنان باید تمام هزینه بیمه را بعلاوه یک حق بیمه اداری کوچک بپردازند.
مزایای COBRA معمولاً حداکثر 18 ماه طول می کشد، اما کارفرمایان می توانند این دوره را تمدید کنند.

بیشتر بدانید:

درک قانون تطبیق بودجه جامع (COBRA)

قانون بودجه تلفیقی (به اختصار COBRA، یا قانون COBRA که گاهی اوقات به آن گفته می‌شود، علی‌رغم تعدیل کار) ادامه پوشش پزشکی را برای کارگرانی که در غیر این صورت با از دست دادن شغل خود بیمه سلامت خود را از دست می‌دهند، ارائه می‌دهد. اساسا، COBRA به آنها اجازه می دهد تا در برنامه سلامت گروهی کارفرمای خود باقی بمانند، البته با هزینه بیشتر. علاوه بر خود کارمندان، COBRA همچنین می‌تواند برای همسران، همسران سابق و فرزندان تحت تکفل پوشش بهداشتی ارائه کند.

به عنوان بخشی از قانون طرح نجات آمریکا در سال 2021، دولت فدرال حق بیمه COBRA را برای افراد (و بستگان تحت پوشش آنها) که شغل خود را در نتیجه همه گیری ویروس کرونا از دست داده اند از 1 آوریل تا 30 سپتامبر 2021 پرداخت خواهد کرد.

COBRA فقط برای طرح های بهداشتی که توسط مشاغل و شرکت های بخش خصوصی با بیش از 20 کارمند و همچنین برای دولت های ایالتی و محلی ارائه می شود اعمال می شود. این برای طرح‌هایی که توسط دولت فدرال، کلیساها یا برخی سازمان‌های مرتبط با کلیسا ارائه می‌شوند، اعمال نمی‌شود.

رویدادهایی که ممکن است یک کارمند یا خانواده او را برای پوشش COBRA واجد شرایط کند شامل از دست دادن داوطلبانه یا غیرارادی شغل، کاهش ساعات کار، مرگ کارمند، یا طلاق یا جدایی قانونی کارمند و همسرش است.

پوشش COBRA به طور کلی حداکثر 18 ماه طول می کشد اما ممکن است تحت شرایط خاص تا 36 ماه افزایش یابد. کارفرمایان همچنین می توانند پوشش را برای مدت طولانی تری نسبت به نیاز COBRA تمدید کنند.

مزایا و معایب COBRA

COBRA رایگان نیست. شرکت کنندگان اغلب ملزم به پرداخت حق بیمه کامل برای پوشش خود هستند - یعنی هم سهم خود و هم سهمی که کارفرمای آنها ممکن است قبلا پرداخت کرده باشد - به اضافه هزینه اداری، در مجموع تا 102٪ از هزینه طرح.

از آنجایی که کارفرمایان معمولاً 72 تا 83 درصد حق بیمه را پرداخت می‌کنند، طبق نظرسنجی مزایای سلامت کارفرمایان بنیاد خانواده کایزر در سال 2020، انتخاب پوشش COBRA اغلب به این معنی است که هزینه‌های پرداختی افراد برای پوشش به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد.

اگرچه شرکت‌کنندگان COBRA معمولاً بیشتر از کارکنان فعال برای بیمه خود پرداخت می‌کنند، COBRA ممکن است کم‌هزینه‌تر از خرید یک طرح سلامت فردی (غیر گروهی) با مزایای مشابه باشد، به خصوص اگر شرکت‌کننده واجد شرایط دریافت یارانه قانون مراقبت مقرون به صرفه نباشد. .

خود پوشش سلامت نباید تغییر کند. در واقع، همانطور که اداره امنیت مزایای کارکنان ایالات متحده اشاره می کند، "اگر پوشش ادامه دهنده را انتخاب کنید، پوششی که به شما داده می شود باید با پوششی که در حال حاضر تحت این طرح برای کارکنان فعال با موقعیت مشابه و خانواده های آنها در دسترس است یکسان باشد (به طور کلی، این همان است. پوششی که بلافاصله قبل از رویداد مقدماتی داشتید).
ملاحظات خاص

برنامه های بهداشتی گروهی لازم است تا کارکنان را از واجد شرایط بودن پوشش COBRA پس از اخراج یا سایر رویدادهای واجد شرایط آگاه کنند. پوشش COBRA معمولاً برای کارکنان تمام وقت (و برخی پاره وقت) در دسترس است، اگر طرح سلامت گروه شرکت آنها در سال قبل اجرا شده باشد.

واجد شرایط بودن برای پوشش COBRA معمولاً از روز پس از پایان کار یک کارمند یا تجربه یک رویداد واجد شرایط دیگر آغاز می شود. به کارمندان باید حداقل 60 روز فرصت داده شود تا در مورد پذیرش یا رد پوشش تصمیم بگیرند. اگر کارمند تصمیم بگیرد که پوشش COBRA را دریافت کند، گاهی اوقات کارفرما اولین پرداخت را انجام می دهد. پس از آن، مسئولیت پرداخت حق بیمه برای فعال نگه داشتن پوشش بر عهده شرکت کننده است.

شرکت هایی که مزایای بهداشتی گروهی را به کارکنان خود ارائه نمی دهند، از ارائه پوشش COBRA معاف هستند. به طور مشابه، شرکت‌هایی که از کار خارج می‌شوند، معمولاً مجبور نیستند به الزامات COBRA پایبند باشند، به استثنای برخی از بازنشستگان که در زمان ورشکستگی تحت یک طرح شرکت هستند. پوشش COBRA را می توان تحت شرایط خاصی رد کرد، مانند زمانی که کارکنان به دلیل رفتار نادرست مرتبط با شغلشان اخراج شدند.

علاوه بر مقررات فدرال، بسیاری از ایالت ها قوانین خاص خود را دارند که بر ادامه پوشش بهداشتی پس از یک رویداد واجد شرایط حاکم است. به عنوان مثال، در حالی که COBRA فدرال به طور کلی برای شرکت هایی با بیش از 20 کارمند اعمال می شود، برخی از ایالت ها پوشش COBRA را برای شرکت هایی با کمتر از دو کارگر الزامی می کنند.

برای آشنایی بیشتر با قانون تطبیق بودجه همه جانبه (COBRA) کلیک کنید:

https://www.law.cornell.edu/wex/consolidated_omnibus_budget_reconciliation_act_(cobra)

بودجه بندی سرمایه ای چیست؟

بودجه ریزی سرمایه فرآیندی است که یک کسب و کار برای ارزیابی پروژه ها یا سرمایه گذاری های بزرگ بالقوه انجام می دهد. ساخت یک کارخانه جدید یا سرمایه گذاری بزرگ در یک سرمایه گذاری خارجی نمونه هایی از پروژه هایی هستند که قبل از تصویب یا رد شدن به بودجه بندی سرمایه ای نیاز دارند.

به عنوان بخشی از بودجه‌بندی سرمایه، یک شرکت ممکن است جریان‌های نقدی ورودی و خروجی یک پروژه آینده‌نگر را ارزیابی کند تا مشخص کند که آیا بازده‌های بالقوه‌ای که ایجاد می‌شود با معیار هدف کافی مطابقت دارد یا خیر. فرآیند بودجه ریزی سرمایه به عنوان ارزیابی سرمایه گذاری نیز شناخته می شود.
نکته های کلیدی

بودجه بندی سرمایه ای توسط شرکت ها برای ارزیابی پروژه ها و سرمایه گذاری های بزرگ مانند کارخانه ها یا تجهیزات جدید استفاده می شود.
این فرآیند شامل تجزیه و تحلیل جریان های نقدی ورودی و خروجی پروژه برای تعیین اینکه آیا بازده مورد انتظار معیار تعیین شده را برآورده می کند یا خیر.
روش‌های اصلی بودجه‌بندی سرمایه شامل جریان نقدی تنزیل‌شده، بازپرداخت و تحلیل‌های توان عملیاتی است.

بیشتر بدانید:

درک بودجه بندی سرمایه ای

در حالت ایده‌آل، کسب‌وکارها می‌توانند تمام پروژه‌ها و فرصت‌هایی را که ارزش و سود سهامداران را افزایش می‌دهند، دنبال کنند. با این حال، از آنجایی که مقدار سرمایه یا پولی که هر کسب و کاری برای پروژه‌های جدید در دسترس دارد محدود است، مدیریت از تکنیک‌های بودجه‌بندی سرمایه برای تعیین اینکه کدام پروژه‌ها بهترین بازده را در یک دوره قابل اجرا خواهند داشت، استفاده می‌کند.

اگرچه روش‌های بودجه‌ریزی سرمایه‌ای متعددی وجود دارد، در زیر چند مورد وجود دارد که شرکت‌ها می‌توانند برای تعیین اینکه کدام پروژه‌ها را دنبال کنند، استفاده کنند.
تجزیه و تحلیل جریان نقدی با تخفیف

تجزیه و تحلیل جریان نقدی تنزیل شده (DFC) به جریان خروجی اولیه نقدی مورد نیاز برای تأمین مالی یک پروژه، ترکیبی از جریان‌های نقدی ورودی به شکل درآمد و سایر جریان‌های خروجی آتی در قالب هزینه‌های نگهداری و دیگر می‌پردازد.
ارزش حاضر

این جریان‌های نقدی، به‌جز جریان خروجی اولیه، به تاریخ فعلی تنزیل می‌شوند. عدد حاصل از تجزیه و تحلیل DCF، ارزش فعلی خالص (NPV) است. جریان‌های نقدی تنزیل می‌شوند، زیرا ارزش فعلی بیان می‌کند که ارزش پول امروزی بیش از همان مقدار در آینده است. هر تصمیمی برای پروژه، هزینه فرصت دارد، یعنی بازدهی که در نتیجه پیگیری پروژه از بین می رود. به عبارت دیگر، جریان‌های نقدی ورودی یا درآمد حاصل از پروژه باید به اندازه کافی برای محاسبه هزینه‌ها، اعم از اولیه و جاری، کافی باشد، اما همچنین باید از هر هزینه فرصتی فراتر رود.

با ارزش فعلی، جریان های نقدی آتی با نرخ بدون ریسک، مانند نرخ اوراق قرضه خزانه داری ایالات متحده، که توسط دولت ایالات متحده تضمین می شود، تنزیل می شوند. جریان‌های نقدی آتی با نرخ بدون ریسک (یا نرخ تنزیل) تنزیل می‌شوند، زیرا پروژه حداقل باید آن مقدار را به دست آورد. در غیر این صورت، آن را نمی خواهد ارزش دنبال کردن
هزینه سرمایه

همچنین، یک شرکت ممکن است برای تامین مالی یک پروژه پول قرض کند و در نتیجه، حداقل باید درآمد کافی برای پوشش هزینه تامین مالی آن یا هزینه سرمایه کسب کند. شرکت‌های سهامی عام ممکن است از ترکیبی از بدهی - مانند اوراق قرضه یا تسهیلات اعتباری بانکی - و سهام یا سهام استفاده کنند. هزینه سرمایه معمولاً میانگین موزون حقوق صاحبان سهام و بدهی است. هدف محاسبه نرخ مانع یا حداقل مقداری است که پروژه باید از جریان نقدی خود برای پوشش هزینه ها به دست آورد. نرخ بازده بالاتر از نرخ مانع برای شرکت ارزش ایجاد می کند در حالی که پروژه ای که بازدهی کمتر از نرخ مانع دارد انتخاب نمی شود.

مدیران پروژه می توانند از مدل DCF برای کمک به انتخاب پروژه سودآورتر یا ارزش پیگیری استفاده کنند. پروژه هایی با بالاترین NPV باید نسبت به سایرین رتبه بندی شوند، مگر اینکه یک یا چند پروژه متقابلاً منحصر به فرد باشند. با این حال، مدیران پروژه باید هرگونه خطرات ناشی از پیگیری پروژه را نیز در نظر بگیرند.

برای شرکت در دوره فارکس این مطلب را بخوانید!

تحلیل بازپرداخت

تحلیل بازپرداخت ساده ترین شکل تحلیل بودجه سرمایه است، اما در عین حال کمترین دقت را نیز دارد. هنوز هم به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد زیرا سریع است و می تواند به مدیران درکی از ارزش واقعی یک پروژه پیشنهادی بدهد.

تجزیه و تحلیل بازگشت سرمایه محاسبه می کند که چقدر طول می کشد تا هزینه های یک سرمایه گذاری جبران شود. دوره بازپرداخت با تقسیم سرمایه گذاری اولیه در پروژه بر متوسط جریان نقدی سالانه که پروژه ایجاد می کند، مشخص می شود. به عنوان مثال، اگر برای هزینه اولیه نقدی 400000 دلار هزینه داشته باشد و پروژه سالانه 100000 دلار درآمد داشته باشد، بازپرداخت سرمایه چهار سال طول می کشد.

تجزیه و تحلیل بازپرداخت معمولاً زمانی استفاده می شود که شرکت ها فقط مقدار محدودی از وجوه (یا نقدینگی) برای سرمایه گذاری در یک پروژه دارند و بنابراین باید بدانند که با چه سرعتی می توانند سرمایه خود را پس بگیرند. پروژه ای با کوتاه ترین دوره بازپرداخت احتمالا انتخاب خواهد شد. با این حال، محدودیت‌هایی برای روش بازپرداخت وجود دارد، زیرا هزینه فرصت یا نرخ بازدهی را که می‌توانستند به دست آورند، در صورت عدم انتخاب آنها برای پیگیری پروژه، در نظر نمی‌گیرد.

همچنین، تجزیه و تحلیل بازپرداخت معمولاً شامل جریان های نقدی نزدیک به پایان عمر پروژه نمی شود. به عنوان مثال، اگر پروژه ای که در نظر گرفته می شود شامل خرید تجهیزات باشد، جریان های نقدی یا درآمد حاصل از تجهیزات کارخانه در نظر گرفته می شود اما ارزش نجات تجهیزات در پایان پروژه در نظر گرفته نمی شود. ارزش نجات ارزش تجهیزات در پایان عمر مفید آن است. در نتیجه، تجزیه و تحلیل بازپرداخت معیار واقعی برای سودآوری یک پروژه در نظر گرفته نمی شود، اما در عوض، تخمین تقریبی از سرعت بازپرداخت سرمایه اولیه را ارائه می دهد.
تحلیل توان عملیاتی

تحلیل عملیاتی پیچیده‌ترین شکل تحلیل بودجه سرمایه است، اما همچنین دقیق‌ترین روش برای کمک به مدیران در تصمیم‌گیری پروژه‌هایی است که باید دنبال کنند. در این روش کل شرکت به عنوان یک سیستم واحد سود زا در نظر گرفته می شود. توان عملیاتی به عنوان مقدار ماده ای که از آن سیستم عبور می کند اندازه گیری می شود.

این تحلیل فرض می‌کند که تقریباً تمام هزینه‌ها هزینه‌های عملیاتی هستند، که یک شرکت برای پرداخت هزینه‌ها باید توان عملیاتی کل سیستم را به حداکثر برساند، و راه حداکثر کردن سود، به حداکثر رساندن توان عملیاتی است که از طریق یک عملیات تنگنا می‌گذرد. گلوگاه منبعی در سیستم است که به طولانی ترین زمان در عملیات نیاز دارد. این بدان معناست که مدیران باید همیشه اولویت بیشتری برای پروژه‌های بودجه‌بندی سرمایه بگذارند که باعث افزایش توان عملیاتی یا جریان عبوری از تنگنا می‌شود.

هدف اولیه از بودجه بندی سرمایه ای چیست؟

هدف اصلی بودجه‌بندی سرمایه شناسایی پروژه‌هایی است که جریان‌های نقدی بیش از هزینه پروژه برای یک شرکت تولید می‌کنند.
نمونه ای از تصمیم بودجه سرمایه ای چیست؟

تصمیمات مربوط به بودجه بندی سرمایه اغلب با انتخاب انجام یا عدم اجرای یک پروژه جدید که عملیات فعلی یک شرکت را گسترش می دهد، مرتبط است. برای مثال، باز کردن یک مکان فروشگاه جدید، یکی از این تصمیمات خواهد بود.
تفاوت بین بودجه بندی سرمایه و مدیریت سرمایه در گردش چیست؟

مدیریت سرمایه در گردش یک فرآیند سراسری است که پروژه ها را ارزیابی می کند تا ببیند آیا آنها به یک شرکت ارزش افزوده می کنند یا خیر، در حالی که بودجه بندی سرمایه در درجه اول بر گسترش عملیات یا دارایی های فعلی یک شرکت متمرکز است.

برای آشنایی بیشتر با بودجه بندی سرمایه: چیست و روش های تجزیه و تحلیل کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/c/capitalbudgeting.asp

Wash Trading چیست؟

شستشوی معاملاتی - که به آن تجارت رفت و برگشت نیز گفته می شود - یک عمل غیرقانونی است که در آن سرمایه گذاران به منظور دستکاری بازار، ابزارهای مالی مشابهی را به طور همزمان خریداری و می فروشند. این عمل می‌تواند حجم معاملات را به‌طور غیرطبیعی افزایش دهد تا امنیت را طوری جلوه دهد که مطلوب‌تر از آنچه هست، باشد. همچنین ممکن است برای ارائه کارمزد کارمزد به کارگزاران برای جبران اوراق بهاداری که نمی توانند به طور کامل تسویه کنند، انجام شود.

چگونه شستشوی معاملاتی کار می کند

به منظور اجرای یک معامله شستشو، یک سرمایه گذار هم دستور فروش و هم سفارش خرید را برای یک اوراق بهادار انجام می دهد. سرمایه گذار اساساً اوراق بهادار را به خود می فروشد، که اساساً نوعی تجارت داخلی است.

در گسترده‌ترین اصطلاح، تجارت داخلی، خرید و فروش اوراق بهاداری است که فرد نسبت به عموم مردم از آن اطلاعات بیشتری دارد. از آنجا که سرمایه گذار در حال خرید و فروش از خود است، بیشترین دانش را در مورد تجارت دارد.

بیشتر بدانید:

نمونه ای از شستشوی معاملاتی

به عنوان مثال، فرض کنید که یک سرمایه گذار مالک 50 سهم از شرکت ABC است و سهام را در 1 ژانویه با ضرر 2000 دلار می فروشد. سپس سرمایه گذار 50 سهم از همان شرکت را در 22 ژانویه خریداری می کند و متعاقباً متوجه سود 4000 دلاری می شود. تجارت شستشو از نظر فنی هنوز رخ نداده است. تجارت شستشوی واقعی زمانی آغاز می‌شود که سرمایه‌گذار به دنبال کسر مالیات برای ضرر اولیه 2000 دلاری خود باشد.

اگر این کسر داده شود، سرمایه گذار مالیات خود را بابت سود 4000 دلاری خود جبران می کند. این بدان معناست که او مالیات کمتری بر درآمد خود می پردازد، علیرغم این واقعیت که او همچنان در نهایت همان مقدار سهام قبلی را دارد. با این حال، سرویس درآمد داخلی ایالات متحده (IRS) به سرمایه گذار در مورد سود کامل 4000 دلاری حاصل از تراکنش بعدی مالیات می دهد، زیرا خرید در بازه 30 روزه انجام شده است. پنجره فروش شستشوی واقعی 61 روز است – 30 روز قبل از فروش، 30 روز پس از فروش، و روز خود فروش.

برای اطلاعات بیشتر درباره فارکس این مطلب را بخوانید!
جنبه حقوقی شستشوی معاملاتی

هنوز هم بحث‌هایی پیرامون خرید و فروش اوراق بهادار بین چند کارگزار وجود دارد. به عنوان مثال، آیا قانونی است که یک کارگزار اوراق بهادار را به کارگزار دیگری بفروشد؟ اکثر صنایع مالی، تجارت و مالیات توصیه می کنند که از این عمل اجتناب شود زیرا اگر هیچ چیز دیگری نباشد، می تواند در دسته معاملات داخلی قرار گیرد.

خرید و فروش نیازی به انجام فوری ندارد. اینجاست که بسیاری از سرمایه گذاران و کارگزاران خود را با مشکل مواجه می کنند. اگر خرید و فروش در یک دوره 30 روزه انجام شود، می تواند به عنوان معامله شستشو به حساب آید.
چگونه از شستشوی معاملاتی اجتناب کنیم

این امکان برای سرمایه گذاران و کارگزاران وجود دارد که به صورت سهوی معاملات شستشو را انجام دهند. برای چنین افرادی مهم است که قبل از شروع معامله شستشو، خود را بگیرند. زمانی اتفاق می افتد که زیان مالیاتی شناسایی شود. زمانی اتفاق می‌افتد که سرمایه‌گذار یک سرمایه‌گذاری را با زیان از بین می‌برد و سپس همان سرمایه‌گذاری یا تقریباً یکسان را ظرف 30 روز پس از فروش، قبل یا بعد از فروش، خریداری می‌کند.

شستشوی معاملاتی بسیار غیرقانونی است. با این حال، زمانی که زمان تشخیص زیان فرا می رسد، برای یک سرمایه گذار نسبتاً آسان است که به طور ناخواسته در دام فروش شستشو بیفتد. به همین دلیل، سرمایه گذاران باید به هنگام خرید و فروش اوراق بهادار توجه زیادی داشته باشند تا از انجام معامله غیرقانونی جلوگیری کنند.

برای آشنایی بیشتر با شستشوی معاملاتی روی لینک زیر کلیک کنید:

https://corporatefinanceinstitute.com/resources/wealth-management/wash-trading/

مکانیزم های معاملاتی

مکانیسم‌های معاملاتی به لجستیک پشت دارایی‌ها و اوراق بهادار، صرف نظر از نوع بازار اشاره دارد. این بازارها می توانند صرافی ها، فروشندگان یا بازارهای فرابورس باشند. مکانیسم ها عملیاتی هستند که توسط آن خریداران یک دارایی با فروشندگان مطابقت داده می شوند.

دو نوع اصلی مکانیسم معاملاتی وجود دارد:

بازارهای سفارش محور
بازارهای مبتنی بر قیمت

مکانیسم‌های معاملاتی: مبتنی بر قیمت

در یک بازار مظنه محور، قیمت‌های مستمر یا «نظام‌ها» به خریداران و فروشندگان ارائه می‌شود. این قیمت‌ها توسط بازارسازان ارائه می‌شود، به این معنی که این نوع سیستم‌ها برای بازارهای نمایندگی یا فرابورس مناسب‌تر هستند. برای یک خریدار، قیمت ارائه شده، قیمتی است که فروشنده مایل به فروش آن است. برای یک فروشنده، قیمت ارائه شده، قیمتی است که یک فروشنده حاضر به خرید آن است. به طور معمول، قیمت خرید نقل قول کمتر از قیمت فروش خواهد بود. اسپرد سودی است که بازارساز یعنی فروشنده کسب می کند.

بیشتر بدانید:

حساب تجاری
مکانیسم های معاملاتی: سفارش محور

در بازار سفارش محور، خریداران و فروشندگان دارایی می توانند برای دارایی هایی که می خواهند بخرند یا بفروشند، سفارش دهند. آنها می توانند به قیمت بازار لیست کنند، که یک سفارش بازار را فوراً با بهترین قیمت موجود اجرا می کند. از طرف دیگر، آنها می‌توانند یک قیمت ثابت/محدود را فهرست کنند، که یا یک دستور محدود یا توقف را اجرا می‌کند، تا زمانی که شرایط قیمت‌گذاری مشخصی برآورده نشود، اجرا نمی‌شود.

در یک بازار سفارش محور، طرف مقابل، بسته به قیمت فهرست شده، لزوماً فوراً در دسترس نیست. از آنجا که چنین است، مکانیسم های معاملاتی سفارش محور برای مبادلات مناسب تر هستند. سفارشات پس از یافتن طرف مقابل مناسب برای هر خریدار یا فروشنده اجرا خواهند شد. به عبارت دیگر، سفارش خرید تنها در صورتی اجرا می شود که فروشنده ای پیدا شود که مایل به فروش در قیمت حد مشخص شده باشد.

مکانیسم های معاملاتی سفارش محور اغلب توسط دفترچه سفارش پشتیبانی می شوند.
سفارش کتاب

دفترچه سفارش سیستم یا پایگاه داده ای است که در پشت مکانیزم معاملاتی مبتنی بر سفارش عمل می کند. این کتاب تمامی خریداران و فروشندگان و همچنین قیمت های پیشنهادی یا درخواستی آنها را فهرست می کند.

کتاب سفارش مکانیزم های معاملاتی

در دفترچه سفارشات نشان داده شده در بالا، سفارش‌های فروش را می‌بینیم که به ترتیب صعودی فهرست شده‌اند و سفارش‌های خرید را به ترتیب نزولی، مرتب‌سازی شده بر اساس فهرست قیمت، می‌بینیم. سفارش‌ها در مکانیزم معاملاتی مبتنی بر سفارش زمانی اجرا می‌شوند که کمترین سفارش فروش و بالاترین سفارش خرید با یکدیگر مطابقت داشته باشند یا از یکدیگر تجاوز کنند. در مورد کتاب سفارش اتریوم در بالا (با مجوز از CEX.io)، هیچ سفارشی اجرا نخواهد شد زیرا کمترین قیمت سفارش فروش بالاتر از بالاترین قیمت سفارش خرید است.

دفترهای سفارش معمولاً با اضافه شدن سفارش‌های جدید در زمان واقعی، به‌روزرسانی می‌شوند.
معایب بازار سفارش محور

همانطور که در کتاب سفارش بالا نشان داده شده است، سبک سفارش محور مکانیسم های معاملاتی نقدینگی کمتری نسبت به بازار مظنه محور خواهد داشت. در یک بازار قیمت محور، یک بازارساز همیشه به راحتی در دسترس است تا بفروشد یا بخرد، تا زمانی که معامله گر مایل باشد حق بیمه های کمی بالاتر از قیمت مظنه را برآورده کند. در یک بازار سفارش محور، اگر خریداران مایل به برآورده کردن قیمت‌های فروشنده نباشند، معاملات ممکن است دچار رکود شوند یا برعکس.

به دلیل این سیستم تطبیق خودکار، مکانیسم‌های معاملاتی بازار مبتنی بر سفارش برای دارایی‌هایی که اغلب معامله می‌شوند و به طور طبیعی بسیار نقد شوند، مناسب‌تر هستند. این بازارها شامل سهام، اختیار معامله، اوراق قرضه و برخی ارزها و غیره است.
مکانیسم های معاملاتی: انواع سفارش

در مکانیزم های معاملاتی مبتنی بر سفارش، چندین نوع سفارش مختلف وجود دارد که یک معامله گر می تواند از آنها استفاده کند. این موارد به طور خلاصه در بالا توضیح داده شده است، اما در یکی از مقالات دیگر ما بیشتر توضیح داده شده است.

وجود دفترچه سفارش بلادرنگ به معامله‌گران اجازه می‌دهد تا از محدودیت استفاده کرده و قیمت‌گذاری را متوقف کنند که تا زمانی که شرایط آنها برآورده نشود، انجام نمی‌شود. این با قیمت گذاری بازار که بلافاصله اجرا می شود متفاوت است و ممکن است برای معامله گران نامطلوب باشد.
مکانیسم های معاملاتی: زمان بندی سفارش

علاوه بر این، مکانیسم های معاملاتی مبتنی بر سفارش به معامله گران اجازه می دهد تا مدت زمان ماندگاری یک سفارش خاص را مشخص کنند. برای مثال، می‌توان سفارش‌ها را به‌طور نامحدود تا زمان اجرا نگه داشت، تنظیم کرد که فقط یک روز دوام داشته باشد یا تنظیم کنید تا تا زمان خاصی ادامه داشته باشد.
جمعبندی

دانستن مکانیسم های مختلف معاملاتی دانش مهمی برای معامله گران است. درک بازی به معامله گر اجازه می دهد تا آن را بهتر بازی کند. به عنوان مثال، برخی از بازارها از الگوریتم‌ها در ارتباط با بازارهای سفارش محور استفاده می‌کنند و دانستن این موضوع به معامله‌گر این امکان را می‌دهد تا بیشترین استفاده را از معاملات خود داشته باشد. به این ترتیب، دانستن تفاوت بین مکانیسم‌های معاملاتی مبتنی بر قیمت و سفارش قطعاً اطلاعات سودآوری است.

برای آشنایی بیشتر با مکانیسم های معاملاتی روی لینک زیر کلیک کنید:

https://corporatefinanceinstitute.com/resources/wealth-management/trading-mechanisms/

حساب معاملاتی چیست؟

حساب معاملاتی یک حساب سرمایه گذاری آنلاین است که معامله گران برای خرید اوراق بهادار و نظارت بر معاملات از آن استفاده می کنند. به سرمایه گذاران اجازه می دهد تا اوراق بهادار مانند سهام، کالا، ارز و غیره را در بازار عمومی خریداری و بفروشند.

یک حساب معاملاتی ممکن است به یک حساب اولیه برای یک معامله گر روزانه نیز اشاره داشته باشد. معامله گران روزانه اوراق بهادار را روزانه، اغلب در ساعات معاملاتی منظم، خرید و فروش می کنند و در نتیجه، حساب های آنها تابع الزامات نظارتی خاصی است.

حساب تجاری

قبل از معرفی حساب های معاملاتی، معامله گران موظف بودند برای خرید یا فروش اوراق بهادار به صورت فیزیکی در محل معاملات بورس ها حضور داشته باشند. این سیستم به عنوان اعتراض باز شناخته می‌شد و معامله‌گران باید هنگام خرید یا فروش اوراق بهادار با سایر طرف‌ها در سطح معاملات ارتباط کلامی برقرار کنند.

با این حال، با ورود تجارت الکترونیک، سیستم اعتراض باز با حساب های معاملاتی جایگزین شد که معامله گران می توانند از آن برای خرید و فروش الکترونیکی اوراق بهادار و بدون حضور فیزیکی در تالار معاملات استفاده کنند. اوراق بهادار به جای داشتن گواهی فیزیکی به شکل الکترونیکی نگهداری می شوند.

بیشتر بدانید:

خلاصه

حساب معاملاتی حسابی است با دارایی هایی مانند پول نقد یا اوراق بهادار که برای خرید و فروش دارایی استفاده می شود.
حساب‌های تجاری تحت سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA) عمل می‌کنند، جایی که فعالیت‌های حساب در یک روز و به مدت پنج روز کاری انجام می‌شود.
قوانین FINRA از معامله‌گران الگوی روز می‌خواهد تا قبل از افتتاح حساب معاملاتی، یک معیار واجد شرایط بودن را رعایت کنند.

درک حساب های معاملاتی

معامله گران از حساب های تجاری برای نگهداری دارایی های مالی مانند سهام، اوراق قرضه، ارز خارجی و سایر وسایل سرمایه گذاری استفاده می کنند. به طور معمول، یک حساب معاملاتی امکان خرید و فروش اوراق بهادار را می دهد که در غیر این صورت به عنوان معاملات روزانه شناخته می شود. طبق قوانین تعیین شده توسط سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA)، معاملات روزانه نوعی معامله است که در آن دارایی‌های موجود در حساب مارجین ظرف یک روز خریداری و فروخته می‌شوند. قوانین FINRA از معامله گران الگوی روز می خواهد که قوانین زیر را هنگام معامله رعایت کنند:

معامله گرانی که حداقل معاملات چهار روزه را در یک هفته پنج روزه انجام می دهند
معامله گرانی که فعالیت های معاملاتی آنها بیش از 6 درصد از کل فعالیت معاملاتی در طول هفته را تشکیل می دهد

حساب تجاری - چگونه کار می کند
افتتاح حساب معاملاتی

شرکت‌های دلال-نماینده همچنین ممکن است مشتریان را به عنوان معامله‌گران الگوی روز بر اساس یک نتیجه‌گیری منطقی مبنی بر اینکه آنها در معاملات روز الگو شرکت خواهند کرد، تعیین کنند. اگرچه شرکت‌های کارگزاری به مشتریان اجازه می‌دهند حساب‌های نقدی یا مارجین باز کنند، معامله‌گران روزانه باید حاشیه‌ای را برای حساب‌های تجاری خود انتخاب کنند.

متعاقباً، FINRA برای معامله‌گرانی که معامله‌گران روز الگو محسوب می‌شوند، یک شرط حاشیه ویژه اعمال می‌کند. بنابراین، یک معامله گر باید قبل از افتتاح حساب معاملاتی، الزامات حاشیه خاصی را برآورده کند.

برخی از اطلاعاتی که سرمایه گذاران باید هنگام افتتاح حساب معاملاتی ارائه دهند شامل اطلاعات شخصی، اطلاعات تماس، آدرس فیزیکی و شماره تامین اجتماعی است. ممکن است از تاجران خواسته شود که اطلاعات بیشتری را بسته به حوزه قضایی خود ارائه دهند.

مارجین مورد نیاز برای حساب های معاملاتی

برخی از الزامات مارجین برای حساب های معاملاتی به شرح زیر است:
1. الزامات نگهداری

به طور کلی، حساب‌های تجاری در مقایسه با حساب‌های معاملاتی غیرالگوی دارای الزامات سهام بالاتری هستند. مقررات T هیئت تحقیقات فدرال، الزامات حاشیه را برای سرمایه گذاران حاشیه تعیین می کند. قوانین اضافی برای معامله گران روزانه در قانون 4210 FINRA ارائه شده است.

معامله گران روزانه ملزم به حفظ حاشیه سهام پایه 25000 دلاری یا 25 درصد ارزش اوراق بهادار هستند، هر کدام که بالاتر باشد. مبلغ حقوق صاحبان سهام باید قبل از شروع هر فعالیت تجاری سپرده شود و همیشه حفظ شود.
2. قدرت خرید معاملات روز

معامله گران روزانه می توانند تا چهار برابر مازاد بر حداقل الزامات تعیین شده توسط FINRA خریداری کنند. معامله گرانی که چنین الزاماتی را برآورده نمی کنند، از دلالان خود یک تماس حاشیه دریافت می کنند که از آنها می خواهد وجوه بیشتری را به حساب خود واریز کنند یا بخشی از دارایی های موجود در پرتفوی خود را بفروشند.

اگر تماس ظرف پنج روز پوشش داده نشود، معامله گران به طور موقت به دو برابر مازاد حاشیه نگهداری محدود می شوند. در صورت عدم پاسخگویی به تماس در مدت پنج روز، معاملات فقط به معاملات نقدی موجود برای سه ماه یا تا زمانی که تماس انجام نشود محدود می شود.

نکته ای که باید به آن توجه داشت این است که یک شرکت کارگزاری ممکن است حداقل نیاز تعمیر و نگهداری بالاتری را اعمال کند و تجارت الگوی روزانه را به کمتر از چهار برابر بیشتر از حاشیه نگهداری محدود کند.

برای انتخاب بروکر مناسب فارکس کلیک کنید!
چرا معامله گران به یک حساب تجاری نیاز دارند؟

اگرچه حساب‌های تجاری خرید و فروش اوراق بهادار را در بورس اوراق بهادار تسهیل می‌کنند، اما سودهای مختلفی برای معامله‌گران وجود دارد:
1. معامله در چند بورس اوراق بهادار

با یک حساب معاملاتی آنلاین، معامله گران نیازی به حضور فیزیکی در محل معاملات بورس ندارند. در عوض، آنها می توانند به چندین بورس اوراق بهادار از هر مکانی در سراسر جهان دسترسی داشته باشند. یک حساب تجاری به معامله گران اجازه می دهد وجوه را به حساب خود واریز و برداشت کنند، سفارش دهند و معاملات خود را از یک پلتفرم نظارت کنند.
2. دسترسی به گزارش های تحقیقاتی و اخبار تجاری

حساب‌های معاملاتی به معامله‌گران امکان دسترسی به آخرین اخبار تجاری را در حین وقوع می‌دهند. آنها همچنین به گزارش های مالی و تحقیقاتی شرکت های برتر دسترسی پیدا می کنند که به ارزیابی عملکرد مالی آنها و روند مورد انتظار در آینده کمک می کند.

معامله گران همچنین می توانند از اطلاعات برای تصمیم گیری در مورد سهام بالقوه استفاده کنند که به آنها در دستیابی به اهداف مالی کمک می کند.

برای آشنایی بیشتر با حساب تجاری روی لینک زیر کلیک کنید:

https://corporatefinanceinstitute.com/resources/wealth-management/trading-account/

Spread Trading چیست؟

اسپرد معامله (Spread Trading) که به عنوان معاملات ارزش نسبی نیز شناخته می شود، روشی برای معامله است که شامل خرید همزمان یک اوراق بهادار توسط سرمایه گذار و فروش اوراق بهادار مربوطه می شود. اوراق بهادار در حال خرید و فروش، که اغلب به آنها "پاها" گفته می شود، معمولاً با قراردادهای آتی یا اختیار معامله اجرا می شوند، اگرچه اوراق بهادار دیگری نیز وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد.

خلاصه

معاملات اسپرد - همچنین به عنوان معاملات ارزش نسبی شناخته می شود - خرید و فروش همزمان اوراق بهادار مرتبط به عنوان یک واحد است که به منظور کسب سود از تغییر در اسپرد (تفاوت قیمت) بین دو اوراق بهادار طراحی شده است.
هدف اولیه برای سرمایه گذاران استفاده از اسپرد به عنوان راهی برای ایجاد سود در زمانی که اسپرد گسترده یا باریک می شود.
انواع مختلفی از اسپرد و اسپرد با نام وجود دارد. رایج ترین انواع اسپرد اسپرد اختیار و اسپرد بین کالایی است.

بیشتر بدانید:

استراتژی و هدف از اسپرد معامله

استراتژی معاملات اسپرد این است که به سرمایه گذار یک موقعیت خالص با ارزش (یا اسپرد) بدهد که به تفاوت قیمت بین اوراق بهادار فروخته شده بستگی دارد. در بیشتر موارد، پاها به طور مستقل معامله نمی شوند، بلکه به عنوان یک واحد در مبادلات آتی معامله می شوند.

هدف سرمایه گذاران کسب سود از اسپرد با بزرگتر یا باریکتر شدن آن است. با معاملات اسپرد، سرمایه گذاران عموماً به دنبال سود بردن از حرکات مستقیم قیمت خود نیستند. اسپردها – چون به صورت واحد اجرا می شوند – یا خرید و فروش می شوند. این بستگی به نیازهای سرمایه گذار دارد که آیا او معتقد است که از اسپرد گسترده تر یا محدودتر سود خواهد برد.
دو نوع رایج اسپرد

انواع مختلفی از اسپرد وجود دارد. با این حال، دو رایج‌ترین آنها اسپرد بین کالایی و اسپرد اختیار معامله هستند.
1. اسپرد بین کالایی

اسپرد بین کالایی زمانی ایجاد می شود که یک سرمایه گذار کالاهایی را خریداری و بفروشد که به طور قطعی متفاوت هستند، اما در عین حال مرتبط هستند. یک رابطه اقتصادی بین کالاها وجود دارد. مثلا:

اسپرد خرد کردن رابطه بین سویا و محصولات جانبی آن است که نشان دهنده اهمیت فرآوری سویا به روغن یا کنجاله است.
انتشار جرقه رابطه بین برق و گاز طبیعی است. نیروگاه های زیادی وجود دارند که برای سوخت به گاز نیاز دارند.
اسپرد کراک رابطه ای بین نفت و محصولات جانبی آن است، با گسترش ارزش ذاتی پالایش نفت خام به گاز را نشان می دهد.

2. اسپرد گزینه

اسپرد رایج دیگر، اسپرد اختیاری است. اسپردهای اختیار معامله با قراردادهای اختیار معامله متفاوت به عنوان پایه ایجاد می شوند. هر دو قرارداد باید مربوط به یک اوراق بهادار یا کالا باشد.

برای آشنایی بیشتر با اسپرد معامله روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.investopedia.com/terms/s/spread.asp